Oct 31

Pielęgnacja włosów na przestrzeni wieków

Pierwsi prymitywni ludzie pozbywali się nadmiaru włosów w mało wyrafinowany sposób, podpalali niepotrzebną część nad ogniem lub odcinali ostrym przedmiotem,  nożem lub kamieniem.

W tamtych czasach nie istniała jakakolwiek moda, a o fryzurze decydowała wygoda, krótsze włosy były po prostu bardziej praktyczne.

Wraz z pierwszymi oznakami cywilizacji ludzkość zaczęła popadać w różne mody. Już przed naszą erą, za czasów świetności Egiptu modne były peruki z włosami ułożonymi w cienkie warkoczyki lub dready z sięgającą oczu grzywką. Najmodniejsza fryzura sięgała ramion, potem popularne stały się długie włosy.

Głowy golono ze względów praktycznych – czysta, gładka skóra głowy pozwalała na zachowanie odpowiedniej higieny pomimo złych warunków higienicznych, braku bieżącej wody oraz dużego upału. Z czasem damska gładka głowa ewoluowała w kanon upragnionego piękna.

W starożytnej Grecji oraz Rzymie ideałem urody były jasne włosy, więc naturalne ciemne kosmyki rozjaśniano na wszelkie możliwe sposoby. Najpopularniejszym z nich było przypiekanie włosów gorącym przedmiotem. Nierzadko takie zabiegi kończyły się doszczętnie zniszczonymi włosami – spalonymi, wypadającymi i mocno podrażnioną skórą głowy. Pomimo efektów ubocznych oraz szkodliwości zabiegu był on szalenie popularny.

Popularne było również obsypywanie włosów złotym pyłem, stosowanie wszelkiego rodzaju płukanek rozjaśniających na bazie ziół, stosowanie wody morskiej lub wody z dużą domieszką soli.

W Galii pojawiło się pierwsze mydło na bazie tłuszczu zmieszanego z popiołem otrzymanym z dębu – naturalnym środkiem, który bardzo skutecznie rozjaśniał włosy do jasnego blondu w rudym odcieniu.

W Europie, w czasach średniowiecza, ideałem urody była kobieta z bardzo wysokim czołem, co zapoczątkowało modę na golenie włosów przy linii czoła.  Kobiety niezamężne oraz dziewczynki nosiły rozpuszczone włosy, reszta panien zawsze nosiła welon lub czepiec. Materiał z którego nakrycie było wykonane świadczyło o statusie właścicielki:

  • – kobiety na wsi (tzw. chłopki) nosiły lniane chusty,
  •  – tzw. bogate kobiety posiadały tkaniny jedwabne, często z pierścieniem lub koroną z drogich kamieni i kruszców.

Włosów nigdy nie obcinano, najczęściej kobiety posiadały naturalne pukle sięgające za pośladki lub aż do ziemi.

Przez cały okres Średniowiecza i Baroku  ludzie myli się w sposób “bogobojny” polegający na oblaniu się wodą lub bardzo oszczędnym użyciu środków podobnych do mydła na bazie olejów zwierzęcych, popiołu i soli.  W chłopskich zagrodach również używano jedynie mieszanek łoju i popiołu oraz wody.

Ziołowy eliksir wzmacniający do włosów z łubinem wąskolistnym...

Ziołowy eliksir wzmacniający do włosów z łubinem wąskolistnym...

Włosów nigdy nie obcinano – nie znano pojęcia “rozdwojone końcówki”, a włosy rosły naturalnie. Dbano o  to, aby dziewczynki posiadały jak najdłuższe sploty, ponieważ był to jeden z symboli kobiecości. Zwykle kosmyki splatano w jeden lub dwa warkocze, a na specjalne okazje układano je w fantazyjne koki i upięcia.

Rozpuszczone włosy były traktowane jako element nagości i taki widok był zarezerwowany wyłącznie dla męża. Chodzenie w rozpuszczonych włosach byłoby traktowane jak niestosowne.

W czasach Baroku zapanowała moda na ogromne fryzury. Ogromne w dosłownym znaczeniu, ponieważ wysokość upięć często sięgała aż trzech metrów. Fryzura była ozdobiona figurkami zwierząt, ptaków, motywami roślinnymi, często też członkami rodziny, wizerunkami świętych lub znanych publicznie osób. Często upięcie obrazowało charakter i nastrój właścicielki lub ukazywało jej pochodzenie, przodków oraz dokonania jej rodu.

Upięcie było oczywiście sztuczną peruką, stworzoną ze ściętych ludzkich włosów lub  końskiego włosia. Kosmyki upinano na metalowych, drewnianych lub papierowych konstrukcjach oraz pudrowano dla uzyskania odpowiedniego koloru – najmodniejsze były odcienie bieli, różu oraz beżu. Do tak przygotowanej peruki wpinano stosowane ozdoby. Naturalne włosy kobiety obcinano zupełnie lub zostawiano zaledwie kilka centymetrów naturalnych kosmyków.

W czasach Romantyzmu zapanowała moda na upięcia bliższe naszemu wyobrażeniu estetycznej fryzury – modne były naturalne włosy spięte w luźne warkocze i koki. Najpopularniejszy był przedziałek pośrodku głowy oraz włosy spięte symetrycznie na wysokości uszu.  Często czesano włosy, co miało odświeżać fryzurę. Najczęściej używano do tego zabiegu grzebieni z drewna lub kości.

No Comments dodaj »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL

Leave a comment

You must be logged in to post a comment.



by WordPress © 9.01.2008   0   0   0   0   0   0